Η Ρόζα Νέρα, τα κτήρια και η στάση της τοπικής κοινωνίας και των… αρχόντων της

0
336

Του Μανώλη Κονσολάκη

Μία ακόμη «άκαρπη» διαδικασία, έλαβε χώρα στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων και μάλιστα σε μία ημέρα που είχε πολύ σοβαρά θέματα να συζητήσει το σώμα, όπως είναι ο προϋπολογισμός, το τεχνικό πρόγραμμα του Δήμου και ο καθορισμός των δημοτικών τελών για το 2020.

Με πρωτοβουλία της Κατάληψης Ρόζα Νέρα και των συλλογικοτήτων που τη στηρίζουν, μεταξύ αυτών η τοπική ΕΛΜΕ, ήρθε προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο σαν αίτημα, η στήριξη της Ρόζα Νέρα.

Ουσιαστικά δηλαδή να αποδεχτεί το θεσμοθετημένο όργανο ελέγχου διοίκησης της πόλης, τη νομιμοποίηση της παραμονής της, στο υπό κατάληψη εδώ και πολλά χρόνια, κτήριο της πρώην 5ης Μεραρχίας.

Ενός εμβληματικού αλλά και ιστορικό κτηρίου της πόλης των Χανίων, στο καλύτερο σημείο, το «μπαλκόνι» της παλιάς πόλης. 

Ενα κτήριο, το οποίο παραδόθηκε προς χρήση(δωρεά) στο Πολυτεχνείο Κρήτης, για προφανείς εκπαιδευτικούς σκοπούς(όπως αναφερόταν άλλωστε κατηγορηματικά και στο παραχωρητήριο του), τότε που αναζητούσε το Ίδρυμα να… σταθεί στα πόδια του.

Η κατάληψη Ρόζα Νέρα, η τοπική ΕΛΜΕ, οι συλλογικότητες που τη στηρίζουν, αλλά και δημοτικές παρατάξεις, όπως η παράταξη του Γιάννη Σαρρή, του Νίκου Βουρλάκη αλλά και του Σεραφείμ Ρίζου, ουσιαστικά αυτό που ζήτησαν από το σώμα, άμεσα ή έμμεσα, είναι να εγκρίνει τη συνέχιση μίας μη νόμιμης πράξης όπως είναι η κατάληψη του κτηρίου, προβάλλοντας διάφορα επιχειρήματα.

Μ κάποια εκ των οποίων θα μπορούσε να συμφωνήσει ο καθένας, κυρίως αυτά που αναφέρονται σε διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες που γίνονται κατά καιρούς στο χώρο. Χωρίς σε καμία περίπτωση όμως να είναι αρκετά για να στηρίξουν μία παράνομη πράξη. 

Αν κάτι έμεινε από τη χθεσινοβραδινή διαδικασία ήταν ότι για μία ακόμη φορά κατεγράφη η αδυναμία των δημοτικών παρατάξεων που είναι εναντίον της κατάληψης, μηδέ της παράταξης της  Δημοτικής Αρχής εξαιρουμένης, να εκφράσουν αυτό που σε «πηγαδάκια» υποστηρίζουν και να έρθουν αντιμέτωπες και με επιχειρήματα, «πρόσωπο με πρόσωπο» με τη Ρόζα Νέρα(τι φοβήθηκαν άραγε;)

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως αυτή του κ. Γρηγόρη Αρχοντάκη, που με παρρησία και θάρρος εξέφρασε την άποψή του, εναντίον της κατάληψης. 

Ο Δήμαρχος Χανίων, ο οποίος στην ομιλία του δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν μπορεί να υποστηρίξει την κατάληψη χαρακτηρίζοντας την «μη νόμιμη πράξη», έπεσε στην… παγίδα, και προσπάθησε να «πατήσει σε δύο βάρκες» συντάσσοντας ένα κείμενο, «έκφραση γνώμης» το ονόμασε, με στόχο να επιτύχει την ομοφωνία του σώματος, αλλά και την ικανοποίηση, εν μέρει τουλάχιστον, των αιτημάτων των συγκεντρωμένων.

Μία προσπάθεια η οποία ήταν προφανές από την αρχή ότι δεν είχε πιθανότητες να επιτύχει, όπως και τελικά έγινε. 

Η ουσία είναι ότι το Δημοτικό Συμβούλιο έχασε τη  ευκαιρία, έστω και κατά πλειοψηφία, να υιοθετήσει μία άποψη, η οποία θα εξέφραζε αυτό που πραγματικά πιστεύει η πλειοψηφία των δημοτικών συμβούλων, αλλά και η πλειοψηφία της Χανιώτικης Κοινωνίας. 

Την άποψη δηλαδή, ότι στα συγκεκριμένα κτήρια δεν μπορεί να συνεχιστεί μία κατάληψη η οποία είναι παράνομη και πρέπει να αποδοθούν στο νόμιμο ιδιοκτήτη τους, ο οποίος και είναι υπεύθυνος για τη χρήση τους.

Τις ευθύνες γιατί τόσα χρόνια δεν έχει συμβεί αυτό, τις φέρει αποκλειστικά και διαχρονικά η ελληνική πολιτεία, που αδυνατεί να εφαρμόσει τους νόμους που η ίδια έχει ψηφίσει. 

Σε ότι αφορά το θέμα της αξιοποίησης των συγκεκριμένων κτηρίων που έχει δρομολογήσει η Διοίκηση του Πολυτεχνείου Κρήτης, είναι επίσης προφανές ότι εντός τουλάχιστον του Δημοτικού Συμβουλίου, υπάρχει μία πλειοψηφία, η οποία τάσσεται ενάντια στην μακροχρόνια εκμίσθωσή του για τη δημιουργία ξενοδοχείου.

Η πόλη των Χανίων, στην οποία πρώτιστα ανήκαν και θα ανήκουν αυτά τα κτήρια, όπως ανήκει και το σύνολο της παλιάς πόλης, ανεξάρτητα ιδιοκτησιών, θα έπρεπε να έχει και αυτή λόγο για τη χρήση αυτού του ιστορικού και πολιτιστικού «θησαυρού», που δεσπόζει στην κορυφή του λόφου Καστέλι.

Η τοπική κοινωνία, δια των εκπροσώπων της στο Δημοτικό Συμβούλιο, έχει δικαίωμα και υποχρέωση ταυτόχρονα, τουλάχιστον να εκφράσει την άποψη της, για τη χρήση αυτών των κτηρίων. Βέβαια όπως σωστά επεσήμανε ο Δήμαρχος, πρόκειται για μία συζήτηση, η οποία γίνεται σε… λάθος χρόνο, καθώς οι εξελίξεις πλέον έχουν δρομολογηθεί.

Ασχέτως όμως αποτελέσματος το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων, έχει την ηθική υποχρέωση να απαιτήσει τη διατήρηση της ιστορικότητας, αλλά και της ελεύθερης πρόσβασης των πολιτών στο χώρο στο οποίο βρίσκονται, τα συγκεκριμένα κτήρια.

Αυτό πιθανόν, θα έπρεπε να το είχε λάβει υπόψη και ο ιδιοκτήτης τους, πριν αποφασίσει να προχωρήσει στην…αξιοποίηση(δηλαδή την ξενοδοχοποίησή τους).

Για μία ακόμη φορά πάντως, από τις λίγες, ομολογουμένως, θαρραλέες τοποθετήσεις που έγιναν, διεφάνη καθαρά ότι η λογική και το επιχείρημα «ή ξενοδοχείο ή κατάληψη» δεν είναι αποδεκτά.

Η αδυναμία(;) του κράτους να επιτελέσει διαχρονικά το καθήκον του, δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για να χαρακτηρίζεται η ιδιωτικοποίηση αυτού του πολιτιστικού και ιστορικού «θησαυρού» της πόλης των Χανίων, ως προστασία. 

Υπάρχει και η άλλη λογική, η οποία εκφράστηκε ξεκάθαρα το βράδυ της Τετάρτης, εντός της αίθουσας του δημοτικού Συμβουλίου, από το Δημοτικό Σύμβουλο Γρηγόρη Αρχοντάκη: «Όχι στην κατάληψη, όχι στο ξενοδοχείο».

Το Δημοτικό Συμβούλιο των Χανίων, έχασε μία ακόμη ευκαιρία, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να πάρει, έστω και σε ύστερο χρόνο, μία απόφαση, με την οποία άσχετα με την τελική έκβαση της υπόθεσης, θα αποδεικνύει στην τοπική κοινωνία ότι ούτε φοβάται, ούτε επηρεάζεται…